Święto Bożego Ciała

Uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa zwana potocznie świętem Bożego Ciała ma na celu uczczenie Jezusa Chrystusa w Najświętszym Sakramencie. Obchodzona jest w czwartek po oktawie Zesłania Ducha Świętego. Jest świętem nakazanym, co oznacza, ze wierni w tym dniu muszą uczestniczyć we mszy. Po raz pierwszy uroczystość obchodzona była w Leodium w 1246, a w 1317 ustanowiona jako święto dla całego Kościoła Zachodniego. W Polsce święto to zostało wprowadzone przez biskupa Nankiera na synodzie w Krakowie w 1320 roku. Zewnętrzną formę święta stanowią procesje prowadzone do 4 ołtarzy. Procesyjnie przenoszona jest monstrancja z Najświętszym Sakramentem. Przy poszczególnych stacjach odczytywano początkowe części czterech Ewangelii, które zyskiwały funkcję formuł błogosławieństwa. Ryt był uzupełniany błogosławieństwem sakramentalnym, które było udzielane przy poszczególnych stacjach, a dodatkowo – na końcu procesji. Bezpośrednią przyczyną ustanowienia uroczystości były widzenia św. Juliany, przeoryszy klasztoru augustianek w pobliżu Liège, która miała przeżywać cyklicznie powtarzające się widzenia świetlistej tarczy podobnej do tarczy księżyca, której lśnienie było zaburzane przez ciemną plamę. Juliana miała interpretować owe widzenia jako obraz Kościoła, który miał być przysłaniany przez plamę rozumianą przez nią jako brak wśród kościelnych świąt uroczystości poświęconej wyłącznie Najświętszemu Sakramentowi. Do ustanowienia święta mógł się także przyczynić cud eucharystyczny, który miał mieć miejsce w 1263 podczas mszy w Bolsenie. Ów cud miał dotyczyć księdza, który wyrażał wątpienie w rzeczywistą obecność Chrystusa w Eucharystii. Podczas jednej z celebracji w kościele św. Krystyny w Bolsenie miał dostrzec, że konsekrowana hostia zamieniła się w ciało, z którego wypływa krew. Luteranie w tym dniu obchodzą święto Bratniej Pomocy imienia Gustawa Adolfa. Na terenie całego kraju w dniu Święta odprawiane są uroczyste nabożeństwa w kościołach. Hasłem dnia jest werset z Nowego testamentu: Dobrze czyńmy wszystkim, a najwięcej domownikom wiary.