Wielkanocne niebo

Wielkanoc to najstarsze i najważniejsze święto chrześcijańskie. Niedziela Wielkanocna przypada zawsze po pierwszej wiosennej pełni Księżyca. W czasach przedchrześcijańskich ten dzień był czczony jako święto wiosny. Pisanki, jajka, przybrane kwiatami gałązki i zajączki były atrybutami tego święta. Zwyczaje te zachowały się do dziś. Zając był szczególnym zwierzęciem dla dawnych Słowian. Jego uszy, łapki i sierść dodawano do różnych trunków przez co uzyskiwały magiczną moc. Od najdawniejszych czasów łączono zająca z Księżycem.
Pełna polotu fantazja Greków sprawiła, że z grupy gwiazd znajdujących się poniżej równika niebieskiego wyodrębniono konstelację Zająca - informuje Lech Palczewski ze Szczecineckiego Stowarzyszenia Miłośników Astronomii. Na starych mapach nieba kosmiczny Zając znajduje się poniżej mitologicznego myśliwego Oriona. Z przestrachem spogląda na wielkiego psa Syriusza i przelatującego Orła. Niebiański Zająć nigdy nie wznosi się wysoko, wieczorem w Wielkanoc będzie widoczny nisko nad zachodnim horyzontem.
Konstelację Zająca tworzy 9 jasnych gwiazd. Najjaśniejszymi są żółte olbrzymy - Arneb (arab. Zając) i Nihal (Wielbłąd). Interesującą gwiazdą w tej konstelacji jest R Leporis (Obława). Zmienia swój blask raz na 432 dni i dlatego nazywa się Powracającą Gwiazdą.
Warto spojrzeć na wielkanocne niebo w dniu 15 kwietnia tuż przed świtem - zachęca Lech Palczewski. Zobaczymy zakrycie przez Księżyc najjaśniejszej i największej planetoidy Ceres.
Nasz naturalny satelita rozświetlający wielkanocne niebo jasną połową lewej tarczy o godzinie 4.54 zakryje na 2 godziny przebywającą w gwiazdozbiorze Strzelca planetoide. A wieczorem - jeżeli pogoda pozwoli - warto wybrać się za miasto na spotkanie z odradzającą się przyrodą i gwiazdami.