Cmentarz w Białej

Nekropolie to miejsca, gdzie możemy najwięcej dowiedzieć się o ludziach mieszkających tu przed nami. W naszej kulturze utarł się zwyczaj odwiedzania zmarłych w miejscach ich wiecznego spoczynku. O tym zwyczaju pamiętają rodziny i przyjaciele. Są jednak takie nekropolie, gdzie nawet w dzień zaduszny nikt nie zapali znicza pamięci. Nikt bowiem nie pamięta tych ludzi, których szczątki zostały w nich złożone. Najczęściej są to nekropolie kryjące szczątki mieszkańców, którzy żyli na tych ziemiach przed nami. Rodziny i przyjaciele - jeżeli żyją - są gdzieś bardzo daleko. Często nie wiedzą czy cmentarz jeszcze istnieje, czy groby są w jakiś sposób oznaczone. A miejsca te wydane na pastwę przyrody i czasu bezpowrotnie giną. Ginie pamięć o tych, co przed dziesiątkami lat tu żyli, mieszkali, pracowali i tworzyli. Jan Paweł II w jednym ze swych przesłań powiedział, że cmentarz powinien zawsze pozostawać miejscem, w którym żywi gromadzą się przy grobach i wspominają zmarłych. I to właśnie żywi już teraz powinni zadbać o to, by w przyszłości przy ich grobach miał się kto zgromadzić i wspominać. Tymczasem wiele cmentarzy ginie. Pada łupem czasu i często wandali. Metalowe krzyże trafiają do punktów skupu złomu, penetrowane są mogiły w poszukiwaniu kosztowności. To sprzeczne jest z naszą kulturą i zwyczajami. Te zdjęcia pochodzą z cmentarza ewangelickiego w Białej. Jest to jeden z nielicznych cmentarzy ewangelickich zachowanym w takim stanie w naszym regionie. Po wielu nie pozostały nawet ślady. Czasem tylko charakterystyczne skupisko drzew pozwala przypuszczać, że w tym miejscu był kiedyś cmentarz. Ta nekropolia wpisana jest do rejestru zabytków. Ale przydałoby się, by ktoś zadbał o to miejsce. Wystarczy wyciąć krzaki i już będzie inaczej. Tak w roku ubiegłym zrobili mieszkańcy Trzesieki. Odnowiony i uporządkowany cmentarz ewangelicki jest wizytówką tej miejscowości.