Suknia księżnej

Szczecineckie Muzeum Regionalne wzbogaciło się o kopię sukni księżnej Jadwigi, rezydentki szczecineckiego Zamku Książąt Pomorskich w pierwszej połowie XVII wieku. Księżna Jadwiga była córką Elżbiety, księżniczki duńskiej. W wieku 24 poślubiła pomorskiego księcia Ulryka. Po ślubie wraz z mężem osiadła w Szczecinku. Po jego śmierci księżna Jadwiga otrzymała zamek jako wiano wdowie. W roku 1640 ufundowała w Szczecinku gimnazjum, które było jednym z pierwszych na Pomorzu oraz szpital miejski. Jadwiga opiekowała się również biskupstwem kamieńskim i przyczyniła się do rozkwitu kulturalnego Szczecinka. Zmarła w 1650 roku w wieku 55 lat i jej zwłoki przez cztery lata spoczywały w tzw. czarnej komnacie szczecineckiego zamku. Nie pochowano jej zgodnie z jej życzeniem w Szczecinku, ale dopiero cztery lata później w kościele w Darłowie, gdzie sarkofag z jej szczątkami stoi obok sarkofagów króla Eryka i księżnej Zofii.
Suknię odtworzono na podstawie portretu księżnej, który został namalowany przez nieznanego malarza w 1609 roku. Obraz ten obecnie znajduje się w jednym z pałaców królewskich w Londynie. Nie jest to oczywiście wierna kopia, ale bardzo zbliżona do oryginału. Suknie te znamy z jeszcze jednego obrazu przedstawiającego siostrę Jadwigi Elżbietę. Można wysnuć wniosek, że były to portrety przedślubne, które rozsyłano po dworach europejskich w poszukiwaniu kandydatów na mężów.
W Szczecinku teraz przywraca się księżnej Jadwidze należną jej pamięć. Muzeum zakupiło kopię jej sukni, a jeden ze statków spacerowych nosi jej imię. Suknia księżnej Jadwigi jest elementem wystawy stałej w Sali Szlacheckiej szczecineckiego muzeum.