Whisky w Stanach Zjednoczonych – jaka jest jej historia?
Trunek ten pojawił się w Ameryce za sprawą europejskich imigrantów. To Szkoci i Irlandczycy postanowili rozpocząć produkcję whisky na nowych terenach. Musieli jednak uwzględnić zmianę warunków naturalnych i dostosować do nich recepturę. W ten sposób kukurydza stała się głównym zbożem do produkcji whisky, skutecznie zastępując wykorzystywany w Europie jęczmień. Zmodyfikować należało także proces destylacji i leżakowania. W tym celu korzystano chociażby z nowych, dębowych beczek, które dodatkowo opalano od środka. Jednym z najbardziej znanych amerykańskich whisky jest burbon. Zawartość kukurydzy w tej odmianie wynosi od ustawowych 51% do nawet 70% u niektórych producentów. Burbon leżakuje cztery lata. Od czasu trwania tego procesu zależy jego barwa. Im dłużej to trwa, tym ciemniejszy kolor burbon posiada.
Jack Daniels – co wyróżnia trunek z Tennessee?
Drugim, równie znanym, gatunkiem amerykańskiego whisky jest te produkowane w Tennessee. Reprezentantem tego stanu jest chociażby Jack Daniels. To whisky bardzo zbliżone do burbonu, jednak jednocześnie posiadające tak znaczące różnice, że funkcjonuje jako odrębny gatunek. Jack Daniels i pozostałe Tennessee Whiskey wykorzystują mniejsze ilości kukurydzy. Odmienny jest także proces filtracji. Jack Daniels jest przepuszczany przez trzymetrową warstwę klonowego węgla drzewnego. Dzięki temu ma on tak oryginalny smak i aromat. Kliknij tutaj, by dowiedzieć się więcej na ten temat https://swiat-whisky.sklep.pl/23-tennessee. Historia tego trunku sięga w ogóle końcowki XIX wieku. Twórcą Jacka Danielsa jest potomek imigrantów szkockich, Jasper Newton Daniel. Produkując ten trunek chciał wprowadzić na rynek alkohol inny niż pozostałe. Sztuka ta udała mu się w 1887 roku. Dziś znany jest na całym świecie.
